زند گي، يک خيابان بي انتهاست.
خياباني که درآن رهگذري، سرگردان است.
هر چه بيشتر قدم برمي داري ، بيشتر از آن دور مي شوي.
سهم من از اين خيابان، گردش در کوچه هاي تلخ خاطراتم است.
کاش تمام تلخي ها مانند پر کاهي بايک باد نيست شود.
(سارا)
+
نوشته شده در پنجشنبه سی ام فروردین 1386ساعت 19:12 توسط مرتضی
|
